Mammoetwet

Sinds de invoering in 1968 van de Wet Voortgezet Onderwijs, bekend geworden als de Mammoetwet, heeft Nederland er een traditie bij: er wordt door iedereen onophoudelijk geklaagd over de kwaliteit van ons onderwijs. Treurig, maar terecht. Een steeds dalend kennisniveau van de gediplomeerden, een groeiend tekort aan mensen die voor de klas willen staan, een weinig inspirerende sfeer op de scholen, waarbij zelfs bedreigingen en fysiek geweld geen uitzonderlijke incidenten meer zijn. Daar mag wel over geklaagd worden. Niet terecht is de algemeen aanvaarde opvatting dat de narigheid aan de Mammoetwet te wijten is, want die wet was een verstandige reactie op een verouderde onderwijspraktijk.

De leerling niet centraal

De werkelijke oorzaak van alles wat er op onze scholen niet goed gaat, is het kritiekloos aanvaarde uitgangspunt dat op een onderwijsinstituut ‘de leerling centraal moet staan’. Dat blijkt al tientallen jaren lang niet te werken, omdat zoiets niet gerealiseerd kán worden. Maatschappelijk zinvol onderwijs is er niet voor het kind, maar voor het overdragen van onze rijke cultuur aan de volgende generaties. In dit boek wordt helder aangetoond waarom al die pogingen tot vernieuwing en al die honderden miljoenen aan investeringen geen enkel positief effect hebben gehad en er wordt net zo helder gewezen op het mooie alternatief: de Zutphense school.

 


 

Auteur: Hans ter Mors

Uitgever: Aspekt B.V., Uitgeverij | 2019

 

 

Posted by Redactie